مراقبت از دو بعد فردی و اجتماعی

خودتان را در صفی از انسان‌ها در دو ردیف کنار هم در یک اتاق تصور کنید. صفی که دورتادور اتاق حلقه تشکیل شده است. مانند دو عدد تسبیح که دانه‌های تسبیح انسان‌ها هستند. قرار است این دو زنجیره در کنار هم در فضای اتاق راه بروند. در این تمرین دو بُعد وجود دارد. یکی بُعد فردی و درونی و دیگر بُعد اجتماعی و بیرونی. بُعد فردی یک قانون کلی دارد. رها باش. تمام وجودت را رها کن تا بتوانی مدت زمان زیادی به راه رفتن ادامه دهی. اگر بدنت را منقبض کنی، به زودی خسته خواهی شد و از رفتن بازخواهی ماند. برای اینکه بدانی رها هستی، به سه نقطه از بدن باید توجه کنی. کف پا، آویزان و شل بودن طول دست‌ها و صاف بودن پشت و سر و گردن.

اما بُعد اجتماعی هم قوانین خودش را دارد. مهم نیست در کدام ردیف قرار گرفتی. مهم این است که با نفر جلویی خودت در تمام مدت زمان راه رفتن یک قدم فاصله داشته باشی و با نفر کناری خودت حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر.
در تمام مدت زمانی که جریان حرکت در کل گروه جاری است باید همزمان تمام حواست به بعد فردی و اجتماعی باشد. فقط کافی است تا لحظه‌ای از آن غافل شوی. آن وقت است که متوجه می‌شوی چگونه با لحظه‌ای غفلت، تمام صف را برهم زده‌ای. فاصله‌ای ناموزون بین خودت و نفر جلویی انداخته‌ای. یا خیلی به او نزدیک شده‌ای و بخشی از جسمت به جسم او برخورد می‌کند و یا از نفر جلویی فاصله گرفته‌ای.
رابطه بین انسان‌ها دقیقن همین است. بخشی از زندگی به بُعد فردی و بخشی به بُعد اجتماعی ارتباط دارد. هماهنگی با دیگر افراد جامعه براساس قانون کلی جامعه ریتم مشخص و منظمی به جامعه می‌دهد. اینگونه نیست که فرد فقط در بُعد فردی درست رفتار کند و بُعد اجتماعی را در نظر نگیرد.
مثال دیگری برای این کار گروه موسیقی است. فرض کنیم که هریک از افراد گروه یکی از بهترین نوازندگان در ساز خود باشند. حال اگر هرکدام از آن‌ها فقط ساز خود را بنوازند و به دیگران توجه نکنند، موسیقی خارج از ریتم خواهیم شنید. فقط اصواتی را می‌شنویم که در نهایت بسیار آزاردهنده خواهد بود. تمام افراد گروه علاوه بر اینکه به بهترین شکل ممکن ساز خود را می‌نوازند، باید نت‌هایی را بنوازند که رهبر گروه و نویسینده نت‌های گروه، آن را نوشته است. در این صورت است که موسیقی گوش نواز و دلنوازی خواهیم شنید. سهم تک‌تک افراد در نواختن درست براساس قوانین گروه بسیار مهم است.
جامعه امروز ما، به نظر در بُعد اجتماعی دچار مشکلات فراوانی شده است. هریک از ما، در محیط شخصی خود، بهترین هستیم. به صورت فردی، کارهای خوبی می‌توانیم انجام دهیم. اما وقتی این تک نفر، در یک گروه دونفره قرار می‌گیرد، تا اولین شکل اجتماع ساخته شود، مشکلات شروع می‌شود. دیگر نه تک نفرمان خوب عمل می‌کند و نه گروه‌مان.
باید تمرین کنیم هر دو بُعد را همزمان باهم جلو ببریم. کافی است تا حواشی زیادی را کنار بگذاریم و توجه و حواس‌مان را به کاری که قرار است انجام دهیم متمرکز کنیم. اینگونه می‌توانیم انرژی خود را ذخیره کنیم و در مواقع لزوم از انرژی خود برای پیشبرد اهداف گروه و زندگی خود و گروه استفاده کنیم.

5 ماه پیش