روزمرگی

در اندرون من خسته دل ندانم کیست

که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

 

به تصاویری که از افراد پخش می‌شود، به نوشته‌هایشان که سراسر حس خوبی است، به عکس‌هایی که منتشر می‌کنند، حسادت نکنیم، غبطه نخوریم.

از افراد برای خودمان بت نسازیم. هیچ کدام از انسان‌های روی این کره خاکی سوپرمن و بت‌من و … نیستند. همه انسان‌اند. حال خوب و بد دارند. گاهی حال‌شان آنقدر خوب است که فکر می‌کنیم خوشبخت‌ترین مردمانند. گاهی هم روزگار خوبی ندارند. و ما غالبن از بخش دوم کمتر اطلاع داریم و یا اطلاعی نداریم.

از حال خرابشان در روزمره زندگی آگاه نیستیم. نمی‌دانیم که روزشان را چگونه گذرانده‌اند. چه بلاهایی سرشان آمده. چه اتفاقاتی را پشت سرگذاشته‌اند.

همیشه آماده باشیم برای اینکه تصویری متفاوت از آدم‌های رویاهامان ببینیم. آدم‌هایی که روزگاری سودای این را داشته‌ایم که مانند آن‌ها باشیم. فارغ از اینکه ما همانی که هستیم بهترین کائنات هستیم.

یادمان باشد، خیر و شر، سیاه و سپید، خوبی و بدی و … کنار هم معنا پیدا می‌کنند و تا حال خراب تجربه نکنیم، حال خوب را درک نخواهیم کرد.

6 ماه پیش